Kasztanowe drzewo usłysz moje żale
Upadłymi liśćmi wzbudź emocji krąg
Pożółkłą tęsknotą zjednocz westchnień fale
I tchnij w nich nadzieję zeszłorocznych łąk.

Rozległe konary ogarnijcie świat
Wyciśnijcie smutki drążące mrok w duszy
Otoczcie opieką błędnych stworzeń kwiat
Jak parasol skryjcie rozterki w czeluści.

Pękaty korzeniu mnogością swych rąk
Wznieś rozdarte serca na wyżyny blasku
Dodaj im ochoty staczania cnych walk
Z przeciwnością losu rodzącego chaszcze.

Owocem napełnij spustoszałe myśli
Kłębiące się wokół wciąż tych samych zwad
Nie pozwól im upaść w niecodziennie zgliszcze
Prowadź prostą drogą budującą ład.

Category: Wszystkie wpisy
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.
Leave a Reply

XHTML: You can use these tags: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*