W alejach naszych cmentarzy
Modlą się Wszyscy Święci
Każdy ze zniczem w dłoni
Symbolem ludzkiej pamięci

Przystają czasem z zadumą
W środku cmentarnej ciszy
By słuchać próśb o modlitwę
Których nikt inny nie słyszy

Ludzie spełniając te prośby
Wiedzą że pamięć potrafi
Ożywić bliskie im twarze
Z nagrobnych fotografii

Podczas tej chwili refleksji
Zdobionej chryzantemami
Zatrzyma się przemijanie
Bo zmarli znów będą z nami

Powrócą jednak skąd przyszli
A ziemia ich biorąc w objęcia
Ułoży do snu obok siebie
Na równi żebraka i księcia

I nie ma że lepszy czy gorszy
Co też nam żywym pokaże
Że nie nagrobki z marmuru
Lecz pamięć zdobi cmentarze

Category: Wszystkie wpisy
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.
Leave a Reply

XHTML: You can use these tags: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*