Skromna drobniutka i piękna
Niewiele do życia jej trzeba
Wystarczy woda w potoku
Odbity w niej skrawek nieba

Błękitny mały kwiatuszek
W sercu go łatwo zachować
Bo pełen jest dziwnej magii
Którą potrafi czarować

Zawartym w sobie pięknem
Tak dobrze światu służy
Że w zwykłej konfrontacji
Nie boi się nawet róży

Zresztą gdyby ją spytać
Odpowie nie bez racji
Że każdy kwiat coś wnosi
Bez zbędnych konfrontacji

Dlatego jej „Dzień” co roku
Wartości takie powiela
Bo to co skromne i piękne
Ma z życia przyjaciela

Wsłuchując się w to co mówi
Wniosek wyciąga się krótki
Smutne by były maje
Bez polskiej niezabudki

Category: Wszystkie wpisy
You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.
Leave a Reply

XHTML: You can use these tags: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

*